Levenswiebels en hersenkronkels

Wat als je altijd dacht het te snappen, maar nu snapt dat je het eigenlijk niet snapte?!

Je bent vanuit je toen en ooit gewend om alles rationeel te benaderen als een soort redding voor je eigenlijkeenheelgevoeligtiep-zijn. Stel: Je hebt altijd gedacht dat het rationeel benaderen en bedenkselen van die gevoelige gevoelens je redder in nood was. Stel: Je hebt gevoelige gevoelens altijd als lastige lasten ervaren. Stel: Je komt bij de fysio voor schouder-en nekklachten en die fysio blijkt niet alleen fysio te zijn maar ook veel van gevoelige gevoelens af te weten. Stel: Je bedenkt je na het verhaal van de fysiodieookeengevoeligegevoelenskenneris dat er ergens een piepklein lampje bij je gaat branden. Stel: Na het branden van een piepklein lampje gaat er ook nog ergens een ouderwets kwartje vallen. Stel: Je ontdekt dat je met het rationeel benaderen van je gevoelige gevoelens jezelf al die tijd hebt geblokkeerd en belemmerd. Stel: Je gevoelige gevoelens zijn eigenlijk je redding... iN dE wAr!

Als je niet goed weet wat je wilt maar wel weet dat je iets wilt.. denk je..

Maak ik het me mezelf niet weer een piepkleinbeetje lastig door nu te bedenken wat ik ooit misschien...

UberMuts!

dus wel zo erg al...ondertussen...

Schrik! Vanmiddag geschrokken van mijn eigen reactie op een gesprek met de psycholoog. Helemaal ondersteboven was is. Ik had me nog zooo voorgenomen dat het allemaal NIET aan Herr Direckor lag. Dat het vast lag aan het onderwijs in het algemeen. Dat ik echt het best accuut UIT het onderwijs weg zou moeten gaan en dan zou alles opgelost zijn. Maar nee. Het deskudige advies komt neer op: JA! Ligt wel aan Herr Direktor en nee je hoeft niet accuut het onderwijs uit, want dat is zonde van je jarenlange energie/ervaring/inzet/ontwikkeling/enzo.. Dat. En ook dat het een ernstige situatie is, gezien mijn symptomen. En dat het neigt naar een Burn-out. Dat ik stappen moet gaan ondernemen, want anders..  Ik hoorde het aan en het kwartje viel pas onderweg naar huis in de auto. Maar toen mocht het kwartje niet vallen, want dan kwamen de tranen en zag ik niks meer. En das gevaarlijk. Dus kwam ik thuis en overstroomde op de deurmat.  En daar schrok ik weer van. En van de psych. Van wat ze zei dan, niet van haarzelf.

neinieleffen..

Laat me gewoon mijn ik zijn!

Word een beetje wiebelig van mensen die mij denken te moeten vertellen hoe ik mijn ik moet zijn.. Laat me! Ben een beetje klaar met mensen die bedenken dat ik met net zo zou moeten voelen als zij, me net zo zou moeten gedragen als zij en vreselijk verontwaardigd zijn als ik aangeef dat ik graag mijn eigen ik zou willen zijn. Waarom zou ik dezelfde kleding moeten dragen als een ander? Waarom mag ik niet gewoon een heerlijk truitje dragen, omdat het een heerlijk truitje is? Laat me! Je hoeft me niet te vertellen bij welke dj ik uit mijn plaat zou moeten gaan, dat voelt mijn lijf vanzelf wel. Je hoeft me niet te vertellen dat ik meer zou moeten drinken, omdat dat vast goed voor me is, dat voel ik echt zelf wel aan. Beetje zonde van mijn energie  om tijdens een heerlijk feestje in de zon bezig te zijn met een troela die haar energie op deze manier aan mij verspild. LAAT ME

Freubelen en friebelen...heerlijk zinnig zinloos!

Kriebelen met kralen, puzzelen met pictures op de pjoeter, pjoeteren van pittige puzzels, luierend lezen van lullige tijdschriften, bijna brainloos bankhangen, knabbelend knibbeldingen kokkerellen, suffige smsjes sturen, hysterische hyveskrabbels krabbelen, burenstorende boemboem

muziek beluisteren, nuttige niksige nodige ningetjes...eeeh...dingetjes!

Loslaten of vastbijten?

?  Geen idee..denk iets met gevoel ofzo...

Je moet maar weer gaan schrijven...

En dus schijnblijkelijk heb ik te lang gewacht met het creeeeren van piepkleine luchtontsnappingsgaatjes in de 'wand die ik voor mijzelf gemaakt hebt'... Zucht... Ok..Ok...ik ga wel weer schrijven..dacht ik toen..nog een beetje kribbig en boos op mijzelf..hoe had ik het nou nu weer zoooo ver kunnen laten komen? Boekje gekocht, pennetje erbij en krabbelen maar.. uren geschreven, gedachten en gevoelens op papier gezet. Het werkt wel.. Echt..ECHT! Ik schrijf dus nog maar ff door..

Ow drietig dinnetje...

Wat een drietig dinnetje had ik dinsdag 4 mei aan de telefoon. Mijn dinnetje dat altijd zo vrolijk kwebbelend belt en nu ineens zo stil was. Mijn dinnetje dat zo geschrokken was en ons vreselijk nieuws moest melden. Mijn drietig, drietig dinnetje..

Wat een sterk dinnetje heb ik de afgelopen dagen mee mogen maken. Mijn dinnetje dat altijd klaar staat om de zaken te regelen. Mijn dinnetje dat zo lief bezig is met de gevoelens van haar mamma. Mijn sterke, sterke dinnetje..

Wat een sterk, drietig dinnetje was ze gister bij het afscheid van haar lieve pappa. Mijn dinnetje zo dapper en mooi aan het spreken over haar pa. Mijn dinnetje zo lief. Mijn sterk, drietig dinnetje!

Wiebel..BLA!

Met een zonnetje in de sneeuw!

En dus ben ik nooit op wintersport geweest, omdat het er eigenlijk gewoon niet van gekomen is denk ik. Vroeger gingen we nooit, want er was geen geld en mijn moedermonster had het gevoel dat ze het dan koud zou krijgennee dat meen je niet?! Ehm..ja..dat meen ik wel.. En dus ben ik nooit naar de sneeuw geweest en altijd wel misschien gewild, misschien. Dus en dus nu hebben Husbie en ik zomaar wintersportkleding gekocht en skischoenen en gaan we ski-lessen nemen.  nou ja,.we...ik dan..husbie staat al op de ski's vanaf zijn 7e en is ooit  gestopt vanwege ongeluk aan zijn been en sindsdien ook een soort misschien gevoel gehad. En dus gaan we volgend 'sneeuwseizoen' op wintersport! kijk...zo simpel is het leventje soms! Heerlijk toch?!

JEEJ! BEEBIE!

Is het een gewone doordeweekse avond, staan ineens mijn zusje en zwager voor de deur, zenuwachtig te wiebelen en giebelen. Na eerst een kort babbeltje over eigenlijk niks vertelde ze over de beebie! Jeej! Beebie! Nog een beetje beduusd van dit vrolijke nieuws hebben we gebabbeld over beebies en namen en kamers in thema's en kleuren en namen en pufffen en spannend en beebies en kleertjes en muisjes en meubeltjes en kaartjes en beebies.. JEEJ! BEEBIE! Dat het besef een dagje later kwam: ik word tante! HOE LEUK!!

GRR!!

Draai mezelf soms zo in een mangel door alle bedenksels en hersenkronkels.. En dat alleen maar om dat stomme werk. Wat niet eens stom is, maar de collega's wel. Wat ook niet eens zo ik, want die zijn juist heel lief. Maar dat er 1 collega is die de hele boel verziekt. Dat dan op zich haar ding is, maar dat ik daar dus weer niet mee om kan gaan. Omdat ze zo manipulatief en agressief is, dat ik daar dan weer niet tegen kan. Omdat ik daar nooit tegen kan, omdat ik daar nooit tegen heb gekund. Omdat ik nu nog steeds bij alle manipulatie en agressie ontzettend in mijn schulp kruip. Omdat dat mijn herinnering is aan mijn vreselijke moedermonster. Dat dus nu nog steeds in mijn systeem wroet en vreet. En me dus in mijn dagelijkse werk belemmert en bedwingt. En ik daar dan weer zo boos van wordt. Dat ik dan weer bedenk dat ik geen klein meisje ben dat niet weet hoe zich te verweren, maar een volwassen vrouw. Die er tegen zou moeten kunnen dat die ene collega zich zo opstelt naar mij. En anderen. Maar dat ik dan vind dat anderen er wel goed mee om kunnen gaan. En ik dus niet. En dat ik dan dus boos wordt op mijzelf. En dan daar weer boos om wordt, want ik zou niet boos moeten worden op mijzelf. Niet hierom. Ik zou wel moeten leren hoe ermee om te gaan. Zonder boos te worden op mijzelf, maar wel op die ene collega. Want dat moet maar eens afgelopen zijn! Zo... 

Wat zou ik willen als ik iets anders zou willen dan wat ik nu doe?

Soms heb ik ineens bedenksels over mijn werk. Of het nog wel leuk is. En goed voor me enzo. Of dat het beter zou zijn iets anders te gaan doen. Dan komt altijd wel een eindeloos gedachtsel gedoe: wat zou ik dan willen? Weet ik wat ik wil? Weet ik wat ik niet wil? Weet ik wat ik kan? Of zou kunnen als ik zou gaan studeren? Zou ik nog kunnen studeren? Wil ik nog studeren? Kan ook een studie of cursus via mijn werk gaan doen.. Of beperk ik mezelf dan weer? Blijf ik dan in mijn 'eigen werkwereldje'? Als ik hier nou gewoon ook eens een droom over droom..waarin mij duidelijk wordt hoe of wat.. hihi... kan ik die ergens inplannen, aanvragen, bestellen die droom dromen? GRAAG!

Dat een dag maar 24 uur heeft en dat het leven veel te snel gaat enzo..

Pompiedom..Lalala..tuutuuduu..

Nu zo eventjes bedenken wat we gaan eten vanav en dan lekker kokkerellen..HEERLIJK zo'n keuteldagje!

Er was eens een kat....AU!

AU POESIEMAUW!

 Alle vier de kat-in-nood pootjes met uitslaande nagels stonden in mijn onderarm! Bibberend van de schrik van deze aanslag van de kat-in-nood wiebelde ik terug naar het veilige huis van dinnetje..Na de vreselijke verwondingen

gespoeld te hebben onder de kraan vond mijn EHBO-dinnetje dat er wel even ijs op moest en spoedde zich naar de vriezer om het cold-pack te halen...uhm...speklappen dan..want geen cold-pack..en ze had laatst nog zoo bedacht dat het zoo handig zou zijn als.. Wonderbaarlijk doen bevroren speklappen het uitstekend bij vreselijke wonden door aanslagen van katten-in-nood! Echt!  echt!

  Nadat de eerste erge schrik een beetje was weggebibberd is de huisarts gebeld voor advies en moest er een hele nare tetanusprik gehaald worden..AU! die stiekumpjes eigenlijk nog veel meer pijn deed dan de aanslag van de kat-in-nood!

Over Sven en andere onverklaarbare dingen die 's nachts gebeuren..

Sjeempie! Wat een nacht! Eerst 'onze' Sven die door geweldig optreden van coach besluit de verkeerde baan te pakken.. Die het zelfs voor elkaar krijgt om husband, die niet van 10 km kijken houdt, want duurt veel te lang, helemaal te betrekken bij de10. En de verkeerde wissel. En de ronden daarna. En de boze Sven. En de commentatoren die er niks van snapten. En de coach die wel heel zielugjes was. Sven zorgde voor een wiebelig en onrustig begin van de nacht!  arme Sven... Maar als je dan denkt dat dat het is en dat je je een beetje door deze wiebelige nacht heen moet wiebelen en dat het dan wel goed komt..dan gaat om 5.08 de telefoon ! Ik hoorde eerst de wekker..dacht ik..die ik volledig ontkende in zijn bestaan..maar toen deed ik mijn ogen open en bedacht ik me dat het te donker was voor de wekker..dus dat het dan de telefoon wel moest zijn. In reflex deed ik het licht aan en pakte mijn telefoon, om te zien hoe laat het was. 5.08. Mijn hart is geloof ik 4 x gestopt met tikken. Eerst toen ik me bedacht dat mijn schoonouders in Oostenrijk zitten om te skieen..in gedachten hadden ze een boel botten gebroken..Toen dacht ik aan mijn oma..het zal toch niet zo zijn dat.. daarna ging geloof ik alles en iedereen door mijn gedachten. En toen. Hoorde ik zeggen. Met Marieke. Marieke..mijn hersens maakten overuren om 5.08. (Heb er nog steeds een hersenschudding van geloof ik). Ken geen Marieke. Dacht ik toen. Dat was best beetje opluchting. Vervolgens: Hallo? Halloooo? HEB JE COKE?!  Wie heeft er nou coke? serieus! Gaat dat zo? Gaat dat zo van: ja hoor, heb nog wel iets in mijn broekzak zitten, of mijn kast, of waar bewaar je dat soort zooi? Ik sprong op, stond op mijn bed, te schreeuwen en gillen tegen die troela. Iets over laat en midden in de nacht en donder op en wat denk je zelf, over domme wijven en hysterische koeien en over nog best wel meer maar da's niet zo prettig te herhalen..oeps.. Wat een wijf! Serieus! Wist ze dan niet dat het niet ok is om onbekende mensen uit hun nachtslaapje te halen, die het al zo zwaar hebben, want Sven?! Sjeempie!

Opruimdromen...zal vast wel weer iets betekenen..?

Wat als je al drie dagen lang alleen maar droomt over opruimen? Droomt dat je ineens weer in je oude kinderkamertje bent en alles aan het opruimen bent? Dat je gewapend met een stapel plastic tasjes een selectie aan het maken bent van wat wel en wat niet in die tasjes mag? En dat als je klaar bent met een kastje uitruimen er ineens weer een nieuw meubelstuk in je kamer verschijnt? Dat je dan weer moet gaan uitzoeken?  Is dit dan weer zo'n droom met zo'n welbekende betekenis? Of dat als die droom dan uitgedroomd is, je verder droomt over je werk? Dat je daar schijnt weg te gaan en dan daar alles moet gaan opruimen? Dat je kasten vol met papierwerk moet sorteren op stapels waar je niet meer overheen kunt kijken, want zooo hoog? Dat je ruzie droomt met je collega's omdat zij nog meer rommel komen brengen? Dat je 's morgens dan wakker wordt en vreselijk moe bent van al dat opruimen? Wat dan? 

Dat je dan vervolgens bedenkselt en bepiekert over wat die dromen dan nu weer voor betekenis hebben en dan bedenkselt en bepiekert dat het vast wel weer iets met zo'n 'verwerkingsproces' te maken heeft! En dat je dat echt HET meest stomme woord ooit vindt! En dat je dan ontkent dat je verwerkingsdromen droomt omdat je weigert verwerkingsdromen te dromen! hoezo eigenwijs?! Maar dat je natuurlijk na een droom of 6 wel met je neusje op de feiten gedrukt bent en dan maar moet accepteren dat er weer het een en ander te verwerkselen is of was..En dat je dan blijkt op je vrije dagje toch 'in het eggie' ook wel veel te willen opruimen..Dat je al je bewaarde kinderspeelgoed opzoekt en uitzoekt en wegdoet, dat je je oude dagboeken allemaal verzameld, maar ze niet leest, want te moeilijk..Dat je dan wel merkt niet meer zo onrustig en wiebelig te zijn en dat je weer heerlijk slaapt en niet meer hoeft te dromen over opruimdromen! Het leven zit best een beetje raar in elkaar!